Przejdź do głównej zawartości

10. Planete + Doc Film Festival Review/ Wrocław/

Sezon na letnie festiwale filmowe uważam za otwarty :)
W majowym wydaniu miesięcznika Film jest całkiem fajny artykuł poświęcony tym najbardziej znanym wydarzeniom, a nadchodzące ferie semestralne stwarzają okazję do paru wypadów na to i owo.
Planete + Doc FF to pierwszy duży festiwal produkcji dokumentalnych na którym miałam okazję pracować jako wolontariuszka, a że o wyżej wymienionym gatunku nie mam zielonego pojęcia, to całość traktowałam jako przyśpieszony kurs wiedzy o filmach o prawdziwym życiu, zjawiskach, ludziach.

Na pierwszy odstrzał poleciał:


Koniec czasu. Wszystko zaczyna się teraz. (2012, Peter Mettler)

Oryginalny film filozoficzny o rozprawkach na temat czasu pod kątem nauki, historii i natury.
Jeżeli ktoś lubi się przez ponad 5minut gapić na spływającą lawę to proszę bardzo, dla mnie była to aż za nadto minimalistyczna produkcja, mega długie ujęcia, minimum dialogów wypowiedzi które często nakładają się na siebie, epizody mieszają się ze sobą...
W mojej opinii gdyby reżyser, którego miałam okazję również osobiście poznać, zamiast takiego misz maszu skupił się na jednym wątku, to wyszedł by z tego całkiem przyzwoity film dokumentalny.
Ale kto co lubi.


Kto cię uczył jeździć (2012)



Tą produkcję musicie K O N I E C Z N I E zobaczyć.
Zabawna komedyjka dokumentalna o Japonce która robi 'prawko' w Niemczech, gdzie ponad 90% osób zdaje za pierwszym razem (świetne przygotowanie plus dosyć spory koszt, nic dodać nic ująć, sama tam robiłam:P), Niemce, która uczy się jeździć w chaotycznych Indiach oraz chłopaku, który jeździ po Tokyo.


Mundial, gra o wszytko (2012)



Rok 1982, Hiszpania. Polska drużyna zajmuje trzecie miejsce. Yipi Yey ! Ale było minęło, jednakże jest to bardzo fajnie zrobiona pradukcja nawet dla kogoś takiego jak ja (czytaj: nie interesuje się piłką nożną).

W cieniu słońca (2012)



Mocny film o prześladowaniach Albinosów w Afryce, o tym jak oni próbują walczyć o prawo do życia. Co prawda czytałam już brutalniejsze reportaże na ten temat , ale ta produkcja jest jak najbardziej godna polecenia i daje do myślenia.
A Josephant (główny bohater) moim zdaniem zasługuje na Pokojową Nagrodę Nobla za to co robi.


Pussy Riot. Modlitwa punka (2012)



Nic dodać nic ująć.
Pozycja obowiązkowa dla każdego kinamaniaka.


Ludzki wymiar (2012)




Współczesne metropolie cechuje jedno – gigantyczne samochodowe estakady przecinają miasta, domy-wieże, w których istoty ludzkie żyją w betonowych boksach. 50 procent ludzi mieszka dziś w metropoliach, a do 2050 roku ta skala zwiększy się do 80 procent. Czy rzeczywistość dzisiejszych miejskich aglomeracji w jakikolwiek sposób odpowiada na potrzeby ich mieszkańców?
Duński architekt Jan Gehl i jego zespół zmagają się z epokowym wyzwaniem: chcą przywrócić miasta mieszkańcom i odebrać je samochodom. Planują taki kierunek zmian w miejskiej urbanistyce, aby ludzki wymiar miasta był w niej zdecydowanie najważniejszy. Celem jest poprawa jakości życia w miastach, zrównoważony ich rozwój oraz udogodnienia, przede wszystkim dla przechodniów i rowerzystów. Główny slogan Gehla jest bardzo prosty: odzyskać strefę publiczną miasta dla jego mieszkańców. Gehl koncentruje się głównie na relacji między środowiskiem stworzonym przez człowieka i jakością życia w miastach. Jego wizja i projekty spotykają się z entuzjastycznym przyjęciem oraz poparciem zarówno architektów, jak i władz miast na całym świecie: od Kopenhagi po Pekin, od Szanghaju po Nowy Jork, od Los Angeles po Melbourne i od Christchurch po Dakar.
Reżyser pokazuje nie tylko innowacyjne projekty Gehla, lecz również sposób, w jaki wdrażane są w miastach. Film jest bardzo spójny estetycznie, zachwyca formą, a szczególnie wysmakowanymi zdjęciami. Pod względem stylistyki przypomina dokumentalne science fiction, które dzieje się na naszych oczach.

A.P.

Stany Zjednoczone Wudu (2012)


Na wieść o śmierci ojca Darius James, afroamerykański pisarz, opuszcza Europę i wraca do rodzinnego domu w Ameryce. Na miejscu zastaje jedynie pudełko z prochami i kolekcję afrykańskich masek. Przedmioty, które uchodziły niegdyś za obiekty religijnego kultu, pozwalały zachować pamięć przodków i zapewnić kontakt ze zmarłymi lub bóstwami, dziś coraz częściej zatracają swoją pierwotną funkcję i – niczym urna na kominku czy egzotyczna maska w salonie – stają się ozdobami, fetyszami popkultury.
Darius, nie mogąc spytać ojca o znaczenie tych afrykańskich reliktów, postanawia wyruszyć w podróż, aby dowiedzieć się więcej o indywidualnym i kulturowym dziedzictwie. Od osobistej historii do historii geopolitycznej kontynentu, od kontrkultury czarnoskórych niewolników do kultury popularnej XXI wieku – trop prowadzi go przez Nowy Jork, Mississippi, Nowy Orlean, Oakland, Seattle, Chicago. W miejsca, gdzie nie wyznaje się już wudu, ale praktykuje wciąż obecne hoodoo, pozbawione elementu rytualnego zwyczaje o afrykańskim rodowodzie. Starzy bogowie Czarnego Kontynentu przetrwali w polirytmii nowoorleańskiego bluesa, w pracach współczesnych afroamerykańskich wizualnych artystów, ale też w przepisie na Gumba, przyrządzanym przez przyjaciół Dariusa, a może nawet w maskach, wiszących w jego rodzinnym domu.

Iceberg Slim. Portret Alfonsa (2012)


Robert Beck (1918-1992), znany również jako Iceberg Slim, przez ponad dwie dekady był jedną z najbardziej rozpoznanych postaci światka chicagowskich alfonsów, do momentu, gdy w 1960 roku, podczas kolejnego pobytu w więzieniu, radykalnie odciął się od przeszłości, a po kilku latach zaczął pisać biograficzne i fikcyjne książki, na tyle barwnie przedstawiające realia życia społecznego marginesu, że wychowały się na nich dwie generacje Amerykanów. Do dzisiaj wznawiane i tłumaczone na wiele języków bestsellery Slima szczególnie mocno oddziałały na amerykański hip-hop kreacjami alfonsów, noszących białe futra i złote sygnety, trwale zrastając się z wizerunkiem scenicznym takich gwiazd, jak Ice-T, Ice Cube, czy Snoop Dogg

Metro myśli (2012)

Czym tak naprawdę jest metro i jaką funkcję pełni? W Nowym Jorku to miejsce odpoczynku, szczególnie od Internetu, do którego dostępu tam nie ma, jak również punkt spotkań kochanków i strefa kontaktu ludzi z całego świata. W Hollywood metro to po prostu kolejna filmowa scenografia z palmami i czerwonymi światłami. W Tokio metro jest szansą na poznanie dziewczyny i najlepszą opcją dla samobójców. We wszystkich przypadkach podziemna sieć kolei dostarcza nam wiedzy na temat społecznego funkcjonowania współczesnej metropolii, bo metro to coś więcej niż tylko zwykły środek komunikacji miejskiej.Zarówno w Nowym Jorku, jak w Los Angeles, Wiedniu, Moskwie, Hongkongu, czy Tokio ludzie wydają się zatopieni w podziemnym świecie wąskich korytarzy, sztucznego światła i ciemności. Doskonale wie o tym reżyser filmu, który stara się dodatkowo podkreślić wrażenie klaustrofobicznego zamknięcia, co potęguje dynamiczna elektroniczna muzyka. Upodabnia to film do muzycznego teledysku w stylu science fiction, jednak pomiędzy elektronicznymi rytmami a wzorowanymi na 3D obrazami galopujących pociągów metra, odnaleźć można przestrzeń do kontemplacyjnej refleksji – stanu, który każdy z nas odczuwa podróżując metrem. „Metro to prawdziwy krwiobieg miasta – tłumaczy reżyser – jest tu zawsze za mało czasu, aby coś zrobić i za dużo, aby nie robić nic i dlatego jedyne, co można robić, to po prostu myśleć”.

Kocham radio (2012)

Philibert, jest obserwatorem uważnym i przenikliwym. Potrafi zatrzymać na dłużej uwagę tam, gdzie nikt inny by się nie zatrzymał i wyłuskać coś niesłychanie interesującego. Tak było w przypadku jego filmu „Być i mieć”, który w 2002 r. dostał m.in. EuropejskąNagrodę Filmową 2002. Wtedy Philibert opowiadał o małej, wiejskiej szkole w Owernii, gdzie nauczyciel, Georges Lopez, z oddaniem opiekował się grupą dzieci.
Philibert pokazuje radio od kuchni – interesują go nie tylko dziennikarze, ważni są wszyscy, dzięki którym potężna radiowa machina funkcjonuje, także sprzątaczki. Radio France to publiczny nadawca radiowy, w ramach którego działa kilka rozgłośni m.in. France Inter, France Info, France Culture. Kwatera główna mieści się w olbrzymim budynku w Paryżu przy Avenue du Président Kennedy.
Philibert szanuje swoich bohaterów, jest im przychylny. Zależy mu na pokazaniu ich tytułowej miłości do radia. Dużo tu poczucia humoru (czasem czarnego), bo Philibert wyławia zabawne sytuacje.
Film rozpoczyna się polifoniczna sekwencja, w której nakładają się różne głosy, dźwięki, przebitki z radiowych studiów. Od tej radiowej wieży Babel Philibert przechodzi do szczegółu. Szuka, filtruje. Pokazuje precyzję i kunszt radiowego rzemiosła ludzi, którzy przemawiają do milionów słuchaczy i tych, którzy ich w tej pracy wspierają. Wyjaśnia, że za kameralnymi audycjami kulturalnymi, które np. w nocy sączą się z radiowych głośników kryje się praca dziesiątków osób.
Z materiału, nakręconego przez sześć miesięcy spędzonych z pracownikami Radio France, Philibert zbudował filmowy zapis jednego radiowego dnia – udało mu się m.in. wziąć udział w pracy ekipy, która na motorach towarzyszyła zawodnikom walczącym w Tour de France.


 
Czarna skrzynka (2012)

Nie nie o T A K Ą skrzynkę chodzi .
Mini biografia znanego polskiego fotografa Tomasza Tomaszewskiego jest pozycją obowiązkową dla każdego fana ciekawych "obrazków ".


Oczywiście filmów na festiwalu było więcej, ale te wyżej wymienione są jak najbardziej warte uwagi :)

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Renato Casaro

To jak końcu: szczęście jest czy nie jest za górami?

Nowe dzieło, mało znanego rosyjskego reżysera Aleksandr'a Veledinsky'ego pojawiło się na scenie bez fajerwerków i równie cicho z niej zeszło. Dopiero po paru miesiącach od premiery Geograf Globus Propil zaczął zbierać pozytywne recenzje i uznanie kinomanów, którzy tłumnie zaczynają skupiać się na nowym kinie rosyjskim, a jest tam w czym wybierać.

Viktor Sluzhkin jest już nie młodym wykształconym biologiem, który częstko zagląda do kieliszka. Nic w jego życiu nie jest takie jak to sobie niegdyś wymarzył, o czym mu ciągle jego piękna żona przypomina.

Za górami nie ma szczęśca o czym główny bohater już na początku filmu się przekonał, to może spróbujemy go poszukać przed górami?

Mimo braku dyplomu z pedagogiki Viktorowi w końcu udaje się dostać pracę w szkole, gdzie dzieciaki robią co chcą i jak chcą. Mało tego zamiast biologii, ma uczyć geografii, bo to przecież to samo wg słów dyrektora. 

Akcja Geografa rozgrywa się na dwóch płaszczyznach: prywatnej i zawodowej. Domowe Proble…

100 książek wszechczasów dziennika The Guardian

1. "Obcy" Albert Camus

2. "Berlin Alexanderplatz" Alfred Döblin

3. "A Sentimental Education" Gustave Flaubert

4. "Absalomie, Absalomie...: William Faulkner

5. "Anna Karenina" Lew Tolstoj

6. "Baśnie i opowieści" Hans Christian Andersen

7. "Baśnie z 1001 nocy"

8. "Biesy" Fiodor Dostojewski

9. "Blaszany bębenek" Günter Grass

10. "Boska komedia" Dante Alighieri

11."Bracia Karamazow" Fiodor Dostojewski

12. "Buddenbrookowie" Tomasz Mann

13. "Children of Gebelawi" Naguib Mahfouz

14. "Czarodziejska góra" Thomas Mann

15. "Czerwone i czarne" Stendhal

16. "Człowiek bez właściwości" Robert Musil

17. "Dekameron" Giovanni Boccaccio

18. "Diary of a Madman and Other Stories" Lu Xun

19. "Do latarni morskiej" Virginia Woolf

20. "Dom lalki (Nora): dramat w trzech aktach" Henrik Ibsen

21. "Don Kichot" Miguel de C…