Moniss in the jungle of (pop)culture

Miałam w planach stworzenie tego wpisu z okazji Dnia Dziecka, ale przez zawijasy życia codziennego wiecznej studentki nie dałam rady. Nowa praca (tym razem w komunalnym kinie) jest bardziej wymagająca, niż na początku zakładałam, ale jestem z niej zadowolona. Do tego dochodzi cała masa materiału do opanowania w tym semestrze i akbrakadabra - nie mam życia.
A oddanie laptopa do naprawy wiązało się z filmowym detoksem, który kiepsko znosiłam. Ale już po wszystkim i znów, zamiast uczyć się do sesji mogę szperać i odnajdywać tytuły, które albo przegapiłam, albo wcześniej nie zwróciłam na nie uwagi.
To że pracuję w kinie wcale nie oznacza, że mogę do woli przesiadywać w przytulnej sali kinowej z piwskiem w łapie, ach gdybym tylko miała na to czas, no i gdyby  tylko filmy które chcę widzieć były pokazywane dłużej niż 2-3 tygodnie....

c' est la vie


Ale już wracam do tematu.
Sądzę, że każdy ma takie kilka produkcji, które zbrukały jego niewinną dziecięcą wrażliwość, traumatyczne przeżycie dla kilkulatka/i, które z biegiem lat alb wyblakło i zostało zapomniane, albo przerodziło się w strach przed .......... (wpisz co chcesz)
Jak na córkę wielbicieli starych dobrych horrorów przystało, miałam nieograniczony dostęp do ich kolekcji kaset vhs, a że wiedziałam jak się odtwarzacz obsługuje, do tego byłam sama w domu to marszem ruszałam do pokoju z TV i wybierałam na chybił trafił. (Uwaga: nie zawsze był to horror.) Choć czasami mogłam na spokojnie siedząc obok ojca, wraz z nim oglądać Omena, z tym nie było problemu. Problem pojawiał się, jak na ekranie pojawiało się nagie kobiece ciało ze zbliżeniem na olaboga - biust, wtedy w ekspresowym tempie ręce matki zasłaniały mi oczy i z sykiem kazała zmienić kanał, albo przewinąć dany fragment filmu.
Do dziś mnie to bawi :)
Prócz strachu przed pająkami i ptakami nie mam żadnej traumy, a i te dwie słabostki wiąża się bardziej z życiem na wsi niż z filmami, więc nikt mi żadnej krzywdy nie wyrządził, właściwie to te stare kasety same mnie do siebie przyciągały, a teraz mogę powiedzieć że swoją przygodę z filmem zaczynałam już jako ośmiolatka :)

A oto tytuły:

1. Atak pająka olbrzyma

Na serio, do dziś nie wiem jak ten film się naprawdę nazywa, tak był podpisany na tej nieszczęsnej kasecie, na której znajdował się również Indiana Jones: Poszukiwacze zaginionej Arki (1981), który uwielbiałam.
Kiedy wbijam ten tytuł na filmwebie to wyskakuje mi tylko kiepski pajęczy film bodajże z roku 2002, a po tym starym ani widu ani słychu.
Określiłabym ten film na lata 70te, ze względu na ciuchy aktorów i na charakterystyczne barwy dla tamtych hipisowkich lat.

prócz obrazka, nic więcej nie znalazłam...

Atak pająka olbrzyma dopiero z perspektywy tych dwóch dekad wydaje mi się kiepsko zrealizowany i powinien raczej budzić śmiech. Jako ośmiolatka byłam tą produkcją zafascynowana, potrafiłam ten film na okrągło oglądać i za każdym razem jak pojawiał się jakikolwiek pająk piszczeć w niebogłosy, scena kiedy pająk - matka pałaszuje pewnego nieszczęśnika mnie bawiła (swoją drogą teraz ta scena jest mega komiczna, no i który pająk posiada tylko 1parę oczu?), być może dlatego i teraz mam nieco makabryczne poczucie humoru. Wiecie, ja sama nie rozumiem mojego zachowania....po co ja przy tym filmie tyle razy wpychałam kasetę do odtwarzacza i klikałam play, skoro mnie odpychał i bałam się wchodzić do ciemnych pomieszczeń, albo nawet na strych.. ehh
Obecnie moje mieszkanie jest pachnie olejkiem miętowym, który odstrasza te paskudztwa i mam spokój, ale pod namiot żadna siła mnie nie wyciągnie, chyba że  zabiorę ze sobą cały zapas tego zapaszku :D

2. Omen II (1978)

Pierwsza część nie zrobiła na mnie zbytnio wrażenia ( i tak nie za bardzo rozumiałam o co kaman), natomiast 'dwójka'..... Pierwsze 10 min filmu do dziś mnie prześladuje. Ta wrona i ta rażąca czerwień krwi.... (typowa dla tego okresu produkcyjnego)
Gołębie należą do miejskiego życia, taki akcent, ale jak banda takich dziobatych stworzeń o spojrzeniu psychopaty się do mnie za bardzo zbliża to się automatycznie cofam, ku uciesze znajomych, "bo te stworzenia nie są nic a nic agresywne"... taaa... a wrony i kruki... mogę je tolerować tylko z bezpiecznej odległości. Generalnie, wszystko co ma dziub i pióra mnie odstrasza, a to wszystko dzięki 10min Omena, z którego poza tą jedna sceną niczego nie pamiętam, no i też dzięki atakowi koguta i gęsi, kiedy musiałam przeskakiwać przez ogrodzenie po piłkę. Tia.

horrorreview.com

3. Alicjo, słodka Alicjo (1979)

W przypadku Alicji miałam podobny problem, co z filmem pod numerem 1., z tym że ta kaseta nie była podpisana. Szukałam długo, aż w końcu ku mojej uciesze znalazłam, dzięki temu że dobrze zapamiętałam jedną z początkowych scen. Klimatyczny, mało znany horror o zamordowanej dziewczynce, tuż przed jej pierwszą Komunią Św., wszelkie podejrzenia padają na jej niezbyt fajną starszą siostrę.
Ze ślepiami jak 5zł, oglądałam ten film raz za razem i miałam gęsią skórkę, co tam Pająk, co tam Jason, to Alicja mnie najbardziej przerażała...
Jest to pozycja obowiązkowa, dla każdego, kto pragnie dobrego horroru. Mimo swoich lat, produkcja A. Sole jest o niebo lepsza niż taki Naznaczony, przynjamniej dla mnie.

filing.pl

4. Piątek trzynastego (1980)

Widzieć nie powinnam, i tu wszyscy kiwacie głową na potwierdzenie :)
Historię Jasona widziałam mając lat 11-13, dokładnie nie pamiętam, ale wiem że wtedy na tvp1 leciała cała seria, co piątek po jednej części a ja wiernie zasiadałam przed tv i czasami pytałam się Taty czy, "na to, co ten pan w Masce wyrywa z brzucha tego chłopaka mówi się flaki" ( :D ). A kiedy później rodziciel pałaszował te słynne flaszki od Pudliszek czy jakakolwiek to była firma, to mu przypominałam o tej scenie :D
Oj fajne było moje filmowe dzieciństwo, a co do Jasona to owszem brzydziło mnie to, a jednocześniej fascynowało, już wtedy wiadomo było że moja ciekawość nie ma granic i będzie mnie ciągnęło w stronę dziennikastwa, tak że w niczym mi to nie zaszkodziło. A tak na serio, to więcej stracha mam przed laleczą z Klątwy niż przed faciem w hokejowej masce.

examiner.com

5. Emmanuelle (1974)

Rodzice byli poza domem na urodzinach, siostra spała w najlepsze, a ja wymknęłam się przed TV. Leniwie skakałam po kanałach, aż Voila! natknęłam się na TO cudeńko. Jak wryta lampiłam się na ekran i oto wypłynęłam na wody, których nie znałam, a cała moja ciekawość skończyła się tęgim laniem, kiedy zostałam przyłapana na gorącym uczynku i głośnym śmiechem mojego ojca, kiedy próbowałam pocałować mojego olbrzymiego misia pandę, nieźle jak na dziewięciolatkę,nie? :D

usabit.com

W zanadrzu mam więcej produkcji z takową metką, byłam rozrabiaką nie ma co. Ale to i tak nic w porównaniu do tego jak dzisiaj niektóre dzieciaki się zachowują.... Ostatnio podczas przerwy na papierosa, przebiegł koło mnie smarkacz ok 8-10 letni, puścił mi oczko i gwizdnął 'Hey sexy!', a ja nadal nie wiem czy mam się z tego śmiać czy wpaść w czarną rozpacz....tia

Jestem ciekawa, czy i wy macie jakieś typy, co widzieliście, a powinniście w tym czasie spać, czy mieć załonięte oczy?

na koniec kawałek, który wpadł mi w ucho podczas podróży do Berlina i który mi z głowy nie chce wypaść,
miłego weekendu ! :D

Ostatnio jakoś tak ciągle mam ochotę na filmy polskie sprzed lat (kilku), zapewne jest to efekt dyskusji z kolegą z nowej pracy o produkcjach 'rodzimych', które warte są, by być pokazywane po drugiej stronie Odry. W głównej mierze plotkujemy o bardziej ambitnych ruchomych obrazach, ale też tych kultowych (na początku kwietnia w Darmstadt był pokazywany Rejs M. Piwowskiego ).
Jakby nie patrzeć kinematografia znad Wisły na przestrzeni tych kilku lat znacznie obniżyła swój poziom, w sumie dzięki temu odnalezienie czegoś wartościowego pośród prostackich kopii zagranicznych formatów staje się łatwiejsze.

prettycleverfilms.com

 W miejscowym kinie komunalnym Karlstorkino filmem miesiąca jest..... uwaga uwaga - Ida Pawła Pawlikowskiego. Po tym jak czarno biała produkcja została i w kraju i zagranicą obsypana nagrodami, zdziwić to raczej nikogo nie powinno, a jednak jest to całkiem miła niespodzianka. Sama Idy jeszcze nie widziałam, choć zabieram się do niej od jakiegoś czasu, być może po świętach jak się mój grafik nieco ustabilizuje w końcu zdołam się wcisnąć na jeden z wieczornych seansów.

Hitem moich ostatnich kilku dni są dzieła Marka Koterskiego, któremu poświęcę raczej osobną notkę, bo na nią zasługuje, ale też dlatego że widziałam niedawno 6 jego filmów i jakoś nie podoba mi się mieszanie losów Miauczyńskiego z losami bohaterów innych filmów innych reżyserów.

Co prawda na Kamienie na szaniec reżyserii R. Glińskiego nie byłam tak nakręcona jak część moich znajomych: bo to moja ulubiona lektura, bo aktorzy są fajni, bo p prostu zapowiada się nieźle.....Z ręką na sercu muszę przyznać że patriotka ze mnie nijaka, nawet nie pamiętam tak dokładnie o co w tej książce chodziło, choć wiem że wtedy mi się podobała. De seansu zasiadłam ze skromnymi oczekiwaniami, a może mi się więcej przypomni, a może okaże się to być film, który jest w stanie przynajmniej w 60% oddać ducha książki. Pobożne życzenie. Młoda produkcja nie była w stanie sprostać nawet moim minimalnym wymaganiom jakie mam wobec produkcji komercyjnych. Wielu użytkowników na Filmwebie tłumaczy sobie niepowodzenie Kamieni wizją reżysera, która jakby nie patrzeć conieco odbiega od literackiego pierwowzoru, gdzie nie tylko role chłopaków są odwrócone, akcje sabotażowe zminimalizowane,ale jest też wątek miłosny - w sumie brak takowego wątku we współczesnych polskich filmach to wielka rzadkość.... Może młodszym uczniom się bradziej spodoba, jest dynamicznie, nie ma żadnych dziur w akcji, ale w mojej opini parę takich 'pauz', pustej przestrzeni wcale by tej produkcji nie zaszkodziło, być może wtedy moja ocena byłaby lepsza.

Kolejna polska nowość, która wylądowała przed moim obliczem to Papusza akutorstwa małżeństwa Krauze i której się jeszcze bardziej oberwało, niż wyżej wymienionemu tytułowi. A zapowiadało się tak pięknie.... tematyka co mnie interesuje, konwencja w jakiej jest prowadzona historia...a ledwo usiedziałam do końca seansu. Wszytsko jest dosyć chaotyczne, wiem że te przeskoki z traźniejszości do przeszłości miały nadać charyzmy Papuszy widz miał dostrzec że główna bohaterka jest onieśmielona sukcesem i chce być tylko zostawiona w spokoju,ale aktorzy są nieudolnie prowadzeni co wszystko psuje, wszysściuteńko.

Najabsurdalniejszy jest chyba fakt, że starszy film K. Krauze czyli Dług (1999), który obejrzałam zaraz po biografii romskiej poetki oceniłam na 9/10 i dodałam do ulubionych. W tym starszym dramacie jest wszystko inne, lepsze, mam teraz wrażenie jakby te dwa kompletnie odmiennie prowadzone filmy pochodziły od dwóch różnych osób.

Dług to historia dwóch eks studentów marzących o własnym biznesie, do realizacji celu brakuje im środków, wtedy spotykają demonicznego domniemanego biznesmena o cennych kontaktach i grubym portfelu ( w tej roli A. Chyra spisał się na medal), który ostatecznie ściga dwóch młodziaków za domniemany dług. Scenariusz został oparty na faktach, a jego realizacja jest moim zdaniem jednym z tych naj- lepszych polskich dzieł. Kto jeszcze nie wiedział, niech ogląda !

Idąc tym tropem sięgam po starszy film - Pętla (1957) z legendarnym już Gustawem Holoubkiem w roli głównej. Najcięższy ruchomy obraz pośród tytułów wymienionych w tym poście, studium upadku człowieka opętanego przez alkohol. Pętla kojarzy mi się ze stylem Bergmana, ascetyczna scenografia, gra aktorska zminimalizowana do ekspresyjnych dialogów i monologów, kolejne potwierdzenie dlaczego tak bardzo szaleję za filmami sprzed lat...

W planach kontynuacja cyklu, mam już nawet kilka tytułów zapisanych :)

Major (2013)
6/10

Nowe kino rosyjskie to nie moja działka, ale tyle się o Majorze nasłuchałam, że nie byłabym sobą gdybym sama nie sprawdziła o co tyle szumu.
Produkcja Bykova jest trzymającym w napięciu kryminałem, gdzie gliniarz śmiertelnie potrąca dzieciaka, a później raz próbuje to zatuszować, a raz gryzie go sumienie i chce wszystko odkręcić, ale wtey jest już za późno. Ojciec zabitego dobiera się do broni i z bólu planuje zrobić coś mało rozsądnego.
Mimo tych wszystkich achów i ochów, mnie Major nie przekonał za pierwszym podejściem. Momentami akcja bardzo się wlecze i sprawia że miałam ogromną ochotę by skakać po tej produkcji zamiast wszystkie sceny po kolei oglądać.
Tematyka jest ambitna, ukazanie jak to wszystko działa, w sumie powinno mi się podobać...ale zabrakło 'tego czegoś' i mam nadzieję że reżyser 'to coś' w swoich przyszłych dziełach odnajdzie.


 
I am soldier (2014)
3/10

Brytyjska produkcja, której celem jest  ukazanie metod szkolenia wojskowej grupy komandosów S.A.S. oczami rekrutów. Sam opis filmu brzmi całkiem, całkiem, ale nie nastawiajcie się na dynamiczne kino wojenne bo w zamian dostaniecie niedopracowaną papkę składającą się z ciągłego powtarzania "tylko najlepsi dają radę". Od czasu do czasu na ekranie pojawiają się napisy o tym jak bardzo elitarna jest ta jednostka, że z 200 chętnych dostaje się do niej zaledwia garstka.
Wszystko jest zrobione bez większej głębi, oto dostajemy zarys głównego bohatera- ex kucharza Jej Królewskiej Mości z koszmarami sennymi, zaciętością w oczach i kilkusekundowym romansie z jedną z agentek, nie ma żadnych analiz ani niczego przy czym można było by się zaczepić na więcej niż 5minut.
W sumie A am soldier trwa niecałe 90minut, z mojego skromnego doświadczenia wiem, że obrazy o takiej tematyce zazwyczaj trwają więcej, a jak już są krótkie to z pieprzem i nie chodzi mi tu tylko o sceny bojowe, ale sami bohaterowie są wyraźnie zarysowani i sama misja też. W porównaniu do np S.W.A.T , I am soldier wygląda jak maluch który się zgubił na cmentarzu, skoro ta jednostka jest tak elitarna to wypadało by się jej głębiej przyjrzeć i więcej w nią zainwestować, nie sądzicie?



Jamesy Boy (2014)
3/10

Kolejna nieudolnie poprowadzona i zagrana historia oparta na faktach. Tytułowy James to chłopak z problemami, wplątany w działalność mini gangu gdzieś na przedmieściach, jednak on tylko się kreuje na macho, tak naprawdę to marzy mu się nowy początek daleko stąd. Rozpoczęcie nowego rozdziału musi jednak zaczekać, aż Jamesy wyjdzie z kicia, gdzie kumpluje się z 'kociakiem' odsiadującym 6lat za kradzież samochodu i afroamerykańskim gorylem na dożywociu. Sam aktorzyna grający główną rolę jest bardzo, ale to bardzo irytujący i mega przypomina mi lalusia z popularnych w latach 90' tych boysbandów przez co całą akcję Jamesy Boy oglądałam z politowaniem wypisanym na twarzy.
Płytka historia z happy endem, nudniej już chyba być nie może.

Aha! I jakby ktoś się na ten film skusił, nie zwracajcie uwagi na to, że jest otagowany jako gatunek musyczny, prócz samego OST muzyki jest tam tyle co nic, zwykłe przeoczenie.



Szatańsko całujesz (2012)
7/10

Trzeba przyznać że nic nie potrafi mi lepiej poprawić nastroju niż klimatyczna czeska komedia.
Po brawurowej Świętej czwórcy kiedy to akcja przenosi się z Czech dna Karaiby, gdzie mają miejsce erotyczne przygody dorosłych, Szatańsko całujesz również trwa z dala od szarości. 2 pary rozwodników, wymieszane ze sobą, ale nadal jako tako związane ze swoimi eks, przygody podczas marokańskiej podróży, uprowadzenie i dużo dużo humoru, to wszystko jest wpakowane w 100minut.


Babcia Gandzia (2012)
1/10

Jakiś czas temu pisałam, że francuskie komedie schodzą na psy c'nie? Oto kolejny dowód.

Wielkie Piękno (2013)
10/10 ♥

Wystarczył mi opis, reżyser i pierwszy trailer i już się zakochałam. Później pojawiły się piski zachwytu, masa pozytywnych recenzji, a nawet propozycja imprezy tematycznej La grande fiesta. W końcu i ja mogłam zobaczyć co takiego ma w sobie nowe dziecko Sorrentino, co ich tak wszystkich oczarowało.

Charyzmę i Jepp'a głownego bohatera.

Podstarzałego pisarza jednej książki, kochającego imprezy, alkohol i romanse, mimo to nie budzi żadnych pomruków politowania, że stary a żyje jak młodzieniec. La grande bellezza celebruje życie jako dar od losu, nie ładuje w niego sprośnych kawałów czy kiczu i przesady jak w Last Vegas , przez co bohaterowie dramatu włoskiego twórcy pomimo swojego bogactwa pozostają nam bliscy na poziomie mentalnym.
Film nie obfituje co prawda w filozofię egzystencialną, choć może dać wskazówkę jak żyć, nie jest ciężki, ale mimo to pozostaje w głowie na dłuższy czas.

Charyzmatyczny włoski dramat, to jest to co warto oglądać przy zachodzie słońca.



Życie Adeli- Rozdział 1 i 2 
9/10

W planach miałam ten ruchomy obraz od dłuższego czasu, zeszłoroczny zdobywca Złotej Palmy w Cannes , ciekawy temat, ładne, zdolne aktorki, ale jakoś na planowaniu się skończyło. Jest to jedna z tych produkcji, która odrzuca mnie czasem trwania, co może wydawać się nieco absurdalne bo na seans Hitler, ein Film aus Deutschland wybrałam się bez oporów,mimo że trwa dobre 7godzin, a La vie d'Adele jakieś 3. Bałam się że dostanę zaserwowaną pustą, leniwą papkę w ładnym opakowaniu, jak widać neipotrzebnie.
Ocenę zmieniałam kilka razy bo nie potrafiłam się zdecydować czy francuska produkcja zrobiła na mnie wrażenie takie normalne, czy takie 'wow'. Ostatecznie stanęło na 'rewelacyjny', choć ma swoje braki, ale tłumaczę to sobie specyfiką reżysera, w sumei to mi ktoś tak nagadał a ja nie zupełnie świadomie się tym przejęłam :)



Nimfomanka vol. 1
7/10

Duńskiego reżysera lubię za tą jego bezpardonowość i charyzmę, no i za to że robi dosyć ciężkie psychologiczne filmy. Nimfomanka składa się na jego tzw depresyjną serię wśród której figurują już Antychryst i Melancholia, oczekiwania co do niej miałam spore, zwłaszcza że poprzednie tytuły figurują na mojej liście produkcji ulubionych, a jeszcze bardziej jarałam się wersją reżyserską obrazu o nimfomanii pokazywanej w lutym w Berlinie. Na nieszczęście moje oczekiwania zostały przerobione na popiół i smutek, że albo nie wyszło, albo ja nie załapałam puenty. Mimo to Nimfomanka jest zdecydowanie najlepszym obrazem o tym schorzeniu jaki do tej pory miałam okazję oglądać. Powiem tylko, że ci którzy jej jeszcze nie widzieli niech poluzują trochę swoje oczekiwania po czeka ich twarde lądowanie na rzeczywistości.

Może po prostu potrzebuję trochę więcej czasu by ten film docenić, albo po prostu muszę przyznać że i taki twórca jak von Trier ma swoje słabe dzieła.

Ostatnio zaniedbałam nie tylko bloga, ale też filmy ogólnie, dałam się wciągnąć z tzw alltagsstress co mi raczej na dobre nie wyszło. Na czas ferii semestralnych miałam plany i filmowe, książkowe i inne, prawie nic z tego nie zdążyłam zrealizować ku czci solidnej wypłaty no i po co?
Może i finansowo się wzbogaciłam, ale mentalnie jadę na rezerwie, a teraz zamiast pisać o moich ostatnich skromnych odkryciach kinowych nadaję sama na siebie, pfui nie takie jest przeznaczenie tej stronki, ale już wracam na odpowiedni to, choć będzie to skromny wpis :)

Twórczość Wesa Andersona  poznałam przypadkiem, szukając filmu na wieczór, kiedy mój wybór padł na Moonrise Kingdom, który z miejsca mnie oczarował przede wszystkim sposobem jakim jest prowadzona narracja... ale także wieloma innymi drobiazgami, które łącząc się dają niezapomniany efekt.

Grand Budapest Hotel obejrzałam przed premierowo dzięki uprzejmości Atlantis Odeon Kino Mannheim , za co serdecznie dziękuję.



Nie znam zbyt dobrze wszystkich filmów amerykańskiego reżysera o specyficznym stylu, ale mimo to na podstawie dwóch wyżej wymienionych dzieł widać podobieństwa, ale w dobrym stylu.
Andreson na miejsce kręcenia wybrał niemieckie miasto przygraniczne Görlitz osławione już wśród innych twórców zagranicznych za swoją charyzmę, architekturę i praktyczność. W tym rejonie panuje wysoki poziom bezrobocia, ale też duży spokój na ulicach przez co łatwiej jest zablokować część miasta na potrzeby kręcenia poszczególnych scen a i chętnych na statystów nigdy nie brakuje.
Obecnie w tytułowym Grand Budapest Hotel znajduje się centrum handlowe o ciekawej architekturze i drogich butikach.

Sklep na rogu (1940)
8/10

"Przepiękna, romantyczna historia, której akcja ma miejsce w Budapeszcie. Alfred Kralik pracuje w sklepie z upominkami pana Matushka. Któregoś dnia do sklepu przychodzi Klara Novak, poszukująca pracy. Od początku tych dwoje nie darzy się sympatią - docinają sobie i dokuczają ile mogą. Oboje mają jednak pewien sekret : korespondują z nieznajomą osobą, "drogim przyjacielem"....Pewnego dnia umawiają się ze swoimi listownymi znajomymi w kawiarni. Gdy Kralik przychodzi na miejsce widzi Klarę, trzymającą w ręku umówiony znak - kwiatek. Postanawia jednak zachować tajemnicę że to on jest "drogim przyjacielem".... Wspaniała - klasyczna już - komedia romantyczna , jakbyśmy ją dziś nazwali; dostarcza wielu wzruszeń i jest dowodem na to, że istnieje prawdziwa miłość. "

Sympatyczna komedia romantyczna, która fajnie może umilić dzień kiedy jest paskudnie zimno i mokro, ale na kolana raczej nie powala. Cała akcja toczy się w miarę powoli by na sam koniec na całego przyśpieszyć, gdyby nie to, to ta produkcja doczekała by się jeszcze wyższej oceny ode mnie.
Bulwar zachodzącego słońca (1950)
10/10 ♥

Miło jest znów poczuć klimat filmu noir po dłuższej przerwie od klasyków. Kolejny dramat Billiego Wildera, obsypany nagrodami to historia bankruta ukrywającego się przez wierzycielami w domu upadłej gwiazy kina niemiego, która twierdzi iż jej nadal jest wielka, tylko kino zrobiło się małe. Nieco despotycznia manipulacja sprawia iż mniej utalentowany scenarzysta staje się jej utrzymankiem.

 Bulwar Zachodzącego Słońca jest niewątpliwie arcydziełem, nie tylko ze względu na scenariusz i umiejętne prowadzenie historii, ale w ogromnej mierze dzięki cudownej Glorii Swanson, której kreacja pożartej i wyplutej przez przemysł filmwej aktorki była jak najbardziej godna Oskara, 12 lat później Bette Davis wzorowała się na niej grając starą bladą Baby Jane (nie wiem czy to prawda, ale dla mnie podobieństwo tych dwóch ról jest bardzo uderzające).

Swoją drogą.... muszę kiedyś wypróbować sposób w jaki filmowa Norma trzyma papierosa.... :)
Billy Wilder krytycznie sporterował ówczesny przemysł filmowy, gdzie zabrakło miejsca dla podstarzałych gwaizdek, których blask wyblakł wraz z upadkiem kina niemiego. Swego czasu produkja dziś już kultowa i określana mianem arcydzieła, spotkała się ze sporym oporem i brakiem akceptacji. Tamtejsze cudowne lata mają to do siebie, że większość ruchomych obrazów zdobyła uznania dopiero po latach, dopiero kiedy Hollywood porzuciło ograniczenia, co prawda nie wsyztskie i nei tak od razu ale rok w rok cenzura zdawała się zanikać.

Wielkie wejście (2012)
7/10

"Film opowiada historię dwóch przyrodnich braci. Benoit "Not" (Benoît Poelvoorde) jest "najstarszym punkiem w Europie", żyje na ulicy i nie martwi się żadnymi problemami. Jean-Pierre (Albert Dupontel) to handlowiec, który pewnego dnia traci pracę i żonę. Pragnąc zmienić swoje życie, bohaterowie udają się w "podróż" w poszukiwaniu wolności."

Prawie wszyscy wiedzą kto jest najlepszy w tworzeniu czarnych komedii - Brytyjczycy, ale mało kto wie, że również eksperci od klimatycznych komedii (Francuzi) potrafią dotrzymać kroku wyspiarzom.
Przyzwoity film, ale nie polecam go oglądać w oryginale bo nawet ja ze świetną znajomością języka francuskiego nie byłam w stanie połapać się w dialogach. Jak będziecie mieć szczęście to znajdziecie polskie napisy, gdzieś tam w otchłani internetu. Le grand soir był wyświetlany na początku sierpnia w ramach festiwalu Transatlantyk w Poznaniu.